1. بعد از بررسی های انجام شده تصمیم گرفتیم تغییرات اساسی در انجمن ایجاد کنیم

    این سیستم دارای امکانات بیشتری هست که باعث جذابیت انجمن خواهد شد

    امیدواریم از طرح جدید انجمن خوشتون بیاد

  2. به خاطر برخی تغییرات در روند انجمن

    دسترسی مدیریت از همه کاربران برداشته شده

    به زودی روند و قوانین جدید اعلام خواهد شد

تأخیر در توبه حرام است

شروع موضوع توسط آناهیتا ‏10/4/13 در انجمن مذهبي

  1. آناهیتا

    آناهیتا Well-Known Member

    تاریخ عضویت:
    ‏23/4/12
    ارسال ها:
    12,193
    تشکر شده:
    37
    امتیاز:
    48
    جنسیت:
    زن
    کمترین تاخیر در انجام توبه، معصیتی دیگر است و خود، توبه دیگری را طلب می کند.

    [img=270x203]http://www.afkarnews.ir/images/docs/000193/n00193400-b.jpg[/img]
    سرویس مذهبی افکارنیوز- از نظر فقه اسلامی، همان گونه که نماز، روزه، خمس و ... در شرع مقدس، واجب و ترک آنها موجب عقوبت الهی است، توبه نیز از واجبات و ترک آن نیز مانند سایر واجبات، عقوبت و عذاب الهی را به دنبال دارد.

    توبه، از واجبات فوری است؛ توضیح آن که: در اسلام برخی از واجبات، واجب فوری اند؛ یعنی باید بی درنگ به جا آورده شود و تأخیر در آنها معصیت است؛ مثل سلام کردن ، پاک کردن مسجد و امثال اینها که در رساله های عملیه ی همه ی فقها آمده است.

    توبه نیز از این گونه واجبات است، بنابراین هر لحظه تاخیر آن معصیت و گناه بوده و برای حتی لحظه ای نباید در انجام آن درنگ کرد.

    پس به محض توجه شخص به خطای خویش در انجام حرام یا ترک واجب بلافاصله توبه کند؛ یعنی:

    اولا: از خطای خود، قلباً پشیمان شده و اراده کند که هرگز آن گناه را تکرار نکند.

    ثانیا: آنچه را ترک کرده اگر قضا و کفاره دارد نسبت به هر دو اقدام کند.

    ثالثا: اگر معصیت او موجب خسارت مالی یا آبرویی و یا دیگر خسارت ها بر دیگران بوده، در اولین زمان ممکن آن را جبران نماید.

    کمترین تاخیر در انجام توبه، خود معصیتی دیگر است و خود، توبه دیگری را طلب می کند.

    امام خمینی(ره) در تحریر الوسیله می نویسد:
    توبه از گناه از واجبات است، پس اگر کسی مرتکب حرامی شد یا واجبی را ترک کرد واجب است فورا توبه کند و اگر توبه از او ظاهر نشد بر دیگران واجب است او را امر به توبه کنند و هم چنین است اگر در انجام توبه اش شک و تردید داشته باشد.

    منبع: عرفان وعبادت، ص۴۳۶.